วันนี้เดินมึนๆ งงๆ ไปถึงวังพญาไทมาค่ะ

งงตั้งแต่ตื่นแหละ เพราะว่ามีภารกิจต้องไปดูหนัง เมื่อคืนก่อนหน้าก็ดันนอนซะเกือบเช้า
วันนี้ก็ใส่กางเกงขาสั้นไป ไม่ได้คิดอะไร สมองว่าง แต่สะพายกระเป๋ากล้องไป
พอเที่ยงๆก็ดูหนังเสร็จ แยกกับเพื่อนที่ไปดูด้วยกัน (ไปดูหนังที่เซนจูรี่)
หนังก็ช่างกระไร เหมือนเข้าไปนั่งดูสารคดี ง่วงหนัก

ออกมาก็สะโหลสะเหล เดินเล่นแถวอนุสาวรีย์ชัย แล้วก็นึกได้ว่าเออ เอากล้องมา
ถ่ายรูปเล่นซะหน่อย ก็เลยมุ่งหน้าไปวังพญาไท
พอใกล้จะถึงวังฯ นึกขึ้นได้ว่าใส่กางเกงขาสั้น
เลยโทรหาเจ๊มุ้ยว่ามันจะเข้าได้มั้ย จะมีบัตรต้องเสียมั้ย (เคยไปแหละ แต่ไม่เคยเข้าไปเพื่อถ่ายรูป ไปตอนมีงานแสดง)

ก็คุยกะเจ๊มุ้ยเลยเถิด ไปเรื่อยๆ ระหว่างคุยก็กดชัตเตอร์ไป จนกระทั่งวางโทรศัพท์จากเจ๊มุ้ย
พบว่าตัวเองเดินออกมานอกวังแล้ว ระยะเวลาคุยโทรศัพท์ประมาณ 25 นาที

พอวางหู กล้องก็ปิดไปแล้ว และก็นึกไม่ออกว่าถ่ายรูปไรมาบ้างเนี่ย...
เข้าใจแล้วว่าทำไมต้องห้ามคนโทรศัพท์ระหว่างขับรถ เพราะมันจะไม่มีสติ
กลายเป็นว่า วันนี้ถ่ายภาพโดยจิตสำนึกโดยแท้ 555

พล่ามมาซะยาว มาชมภาพจากจิตใต้สำนึกสมบีกันเถอะ

และขอบคุณทุกท่านที่มาเยี่ยม น้อมรับทุกคำติชมเพื่อนำไปพัฒนาค่ะ